Η Έβδομη Ήπειρος / Der siebente Kontinent (1989)

Ο Χάνεκε με αυτή την ταινία υμνεί την απλότητα της εικόνας και της 7ης τέχνης!

Αν και χωρισμένη σε τρία μέρη η ταινία αποτελεί μια ενότητα καλύπτοντας μια τριετία. Μια τριετία από τη ζωή της οικογένειας Σλόμπερ, μαμά, μπαμπάς και μικρή κόρη. Όλα κυλούν «ρολόι», κάθε μέρα η ίδια σειρά από γεγονότα, κινήσεις και συνήθεις επαναλαμβάνεται. Κάθε πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι, κάθε πρωί το ίδιο πρωινό. Τίποτα όμως δεν είναι αρμονικό, η όποια αρμονία είναι απλώς φαινομενική. Η οικογένεια είναι πέρα για πέρα δυσλειτουργική. Τα μέλη της δεν δείχνουν σημάδια επαφής.
Η αποξένωση των ανθρώπων σεναριακά είναι σε πρώτο πλάνο σε αυτή την ταινία. Οι αποξενωμένες σχέσεις, αλλά και τα προσωπικά αδιέξοδα κινηματογραφούνται με τρόπο αργό και απλό. Ο διάλογος χρησιμοποιείται μόνο όταν είναι πολύ απαραίτητος καθώς οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Αμέτρητες σκηνές δίχως πρόσωπα αλλά με επίκεντρο και κοντινά πλάνα σε σκεύη και αντικείμενα της καθημερινότητας να χρησιμοποιούνται από τους πρωταγωνιστές. Πόσο μονότονη είναι η καθημερινότητά μας, ποιος είναι ο στόχος και ο σκοπός της ύπαρξης μας, ποια η λύτρωση, φαίνεται να ρωτά ο σκηνοθέτης. Ο τίτλος της ταινίας, μαζί με μια αφίσα «Welcome to Australia» εύκολα μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως η οικογένεια μεταναστεύει ή θα μεταναστεύσει σε έναν τόπο που λούζεται από φως, και θα χαράξει μια νέα πορεία, αφήνοντας πίσω την μουντάδα μα και την κακή διάθεση στη γενέτειρά τους. Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται. Το ταξίδι θα γίνει αλλά προς κάπου αλλού, και θα είναι και το τελευταίο τους.

Knowing / Σκοτεινός κώδικας (2009)

Ο Nicolas Cage, μετά από την καριέρα του ως άγγελος, ως συγγραφέας και ως λοχαγός σε όμορφες ελληνικές παραλίες δοκιμάζει να σώσει τον κόσμο από μελλοντικές καταστροφές. Στο ρόλο του χήρου αστρονόμου καθηγητή John Koestler, ο Cage «συναντά» τυχαία μια λίστα με αριθμούς όταν ο γιος του, του τη φέρνει από το σχολείο. Η λίστα είχε ταφεί, μαζί με διάφορες άλλες δημιουργίες των μαθητών του σχολείου το 1959, για να ανοιχτεί το 2009 σε μια επετειακή εκδήλωση. Ο John δεν αργεί να συνδέσει τους αριθμούς με ημερομηνίες και από κει και έπειτα ξεκινά ο αγώνας του για να αποτρέψει μελλοντικές καταστροφές. Απομένουν τρεις ημερομηνίες.
Η ταινία είναι αρκετά ατμοσφαιρική αλλά είναι μονίμως μεταξύ του είδους "δράσης" και "θρίλερ" χωρίς ξεκάθαρες γραμμές. Το τέλος της ταινίας δεν νομίζω να ικανοποιήσει την πλειοψηφία, ωστόσο η ταινία κυλάει με αρκετό σασπένς.

Σκηνοθεσία: Alex Proyas

Los abrazos rotos / Broken embraces / Ραγισμένες Αγκαλιές

O Πέδρο Αλμοδόβαρ κατάφερε να γεμίσει και φέτος τις Ελληνικές αίθουσες. Μια ιστορία που έχει από όλα: αγάπη, πάθος, έρωτα, μίσος, εκδίκηση και τραγωδία. Ναι, οι ήρωες είναι ραγισμένοι…όπως και οι αγκαλιές τους.
Μια γυναίκα γίνεται το μήλο της έριδος μεταξύ δυο ανδρών. Η Λένα (Penélope Cruz) μια γραμματέας με όνειρο να γίνει ηθοποιός, λόγω οικονομικών δυσχερειών συνάπτει σχέση και συμβιώνει με το πολύ πλούσιο αλλά και πολύ μεγαλύτερό της αφεντικό. Τη βαρετή της ζωή αναστατώνει ένας σκηνοθέτης ο Ματέο Μπλάνκο (Lluís Homar). Ο γοητευτικός σκηνοθέτης βρίσκει την πρωταγωνίστριά του, και τον έρωτα της ζωής του. Τι γίνεται όμως στο σύμπαν του Αλμοδόβαρ όπου το happy end δεν έρχεται τόσο εύκολα;
Τα γνωστά μοτίβα του σκηνοθέτη επιστρέφουν. Τα χρώματα είναι παντού, σχεδόν σε κάθε κάδρο. Πιο «γλυκά», χωρίς αμφιβολία όσο περνούν τα χρόνια, και πιο «ζεστά», με έμφαση στο κόκκινο. Μα ποιο άλλο χρώμα θα μπορούσε να δεσπόζει ενώνοντας σκηνοθεσία με πλοκή; Κόκκινο χρώμα για τον έρωτα, κόκκινο χρώμα για το πάθος, κόκκινο χρώμα για τον κίνδυνο μα ακόμα και για τον θάνατο. Οι περισσότεροι ήρωες της ταινίας είναι μόνοι. Άλλοι από επιλογή, άλλοι από ανάγκη έχουν κλειστεί στις προσωπικές του φυλακές. Ανεκπλήρωτοι έρωτες, αιώνια αφοσίωση χωρίς ανταπόκριση, αγόρια που απορριφθήκαν από πατεράδες, ιδέες και ιστορίες που έμειναν στο «συρτάρι». Οι επαναστάτες, το ζευγάρι που κάνει την υπέρβαση και νοιώθει τον απόλυτο έρωτα τιμωρείται.
Στο αιώνιο θέμα δεσίματος «σεναρίου και σκηνοθεσίας» ο Αλμοδόβαρ παίρνει για ακόμη μια φορά άριστα, καθώς το ένα αναδεικνύει το άλλο. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Ματέο, χάνει την μεγάλη του αγάπη και καταδικάζεται σε αιώνιο σκοτάδι. Η αναπηρία του προχωρά την πλοκή, αλλάζει όνομα εξαιτίας της τύφλωσης και δεν ολοκληρώνει την ταινία. Με μια δεύτερη όμως ματιά, δεν θα μπορούσε να συμβολίζει καλύτερα την άγνοια του Ματέο προς τη μεγάλη προδοσία ενός κοντινού του ατόμου εδώ και δεκατέσσερα χρόνια. Σκοτάδι στα μάτια αλλά και στο μυαλό.
Ο Αλμοδόβαρ καταφέρει άψογα να μας βυθίσει σε δυο «πραγματικότητες» και δυο χρονολογίες. Παντρεύει άρτια το 1992 με το σήμερα χωρίς να μας κουράσει λεπτό. Τα αμέτρητα φλας μπακς έχουν τη δική τους συνοχή και συμπληρώνουν σιγά σιγά την τραγική ιστορία με σασπένς. Ανεκπλήρωτοι πόθοι, αγάπες που απλώς άρχισαν, ένας τεράστιος κύκλος που τελικά, μόνο ο θάνατος μπορεί να τον τελειώσει. Οι ήρωες καταντούν έρμαια της μοίρας τους.
Όσο και αν μιλάμε για ένα πιο ώριμο Αλμοδόβαρ, για μια ακόμη φορά το τρομερό «παιδί» μας κλείνει το μάτι. Αν και οι άνδρες εδώ είναι περισσότεροι και έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ή έστω μεγαλύτερο κινηματογραφικό χρόνο, σε αντίθεση με παλαιότερες ταινίες του δημιουργού, μη μένετε στις πρώτες εντυπώσεις. Αν κοιτάξετε λίγο πιο προσεκτικά, οι γυναίκες είναι αυτές που κινούν τα νήματα. Η Λένα, παρούσα στο κάδρο ή όχι, εμπνέει το καταστροφικό πάθος, ενώ η Χουδίτ, η πιστή ατζέντης του Ματέο, συμβάλει στην κατρακύλα του. Οι γυναίκες είναι και στις «Ραγισμένες αγκαλιές» παρούσες και μάλιστα κλέβουν την παράσταση. Η Penélope Cruz (η μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκε ο Αλμοδόβαρ) λατρεύεται από την κάμερα, η οποία αναδεικνύει τα φυσικά της προσόντα όσο σε καμία άλλη ταινία της καριέρας της. Η Λένα, αλλάζει περούκες, κοστούμια, ρόλους, διαθέσεις και γίνεται αβίαστα η όμορφη γυναίκα «θέαμα» θυμίζοντας εποχές Grace Kelly και Αμερικάνικο σινεμά υπο τον άγρυπνο φακό του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Η τεχνική της «ταινίας μέσα στην ταινία» που για μια ακόμη φορά χρησιμοποιεί ο Αλμοδόβαρ δυναμώνει την εικόνα της Penélope ως είδωλο και femme fatale, ενώ εισχωρεί στο χώρο του θεάματος δείχνοντας, όπως ο Μπρέχτ στο θέατρό του, ότι πρόκειται απλώς για κινηματογράφο, this is not reality. Ο Αλμοδόβαρ με την ταινία που σκηνοθετεί ο Ματέο, επιλέγει επίσης να «δέσει» και να συνδέσει το σημερινό του έργο με το σύνολο των ταινιών του αφού το «Γυναίκες και Βαλίτσες» του Ματέο, θυμίζει πάρα πολύ το «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης». Οι διαφημίσεις είναι παρούσες και σε αυτή την ταινία, αναφορές σε άλλες εποχές και δείγματα κιτς πάλι εδώ. Επηρεασμένος και πιστός σε κλασικούς σκηνοθέτες, ο Αλμοδόβαρ δεν ξεχνά να αναφερθεί στο Lois Malle. Oι εραστές παρακολουθούν το «Ασανσέρ για δολοφόνους» όχι τυχαία θα έλεγα. Στο «Ασανσέρ», το ζευγάρι είναι εξίσου παράνομο και καταδικασμένο. Ένα δάκρυ κυλά από τα εκφραστικά μάτια της Λένα καθώς παρακολουθεί την ασπρόμαυρη ταινία στην αγκαλιά του αγαπημένου της, και αυτή είναι μια από τις πιο όμορφες αγκαλιές στην ιστορία του σινεμά.

For whom the bell tolls/Για ποιόν χτυπά η καμπάνα(1943)

Γιορτές, γιορτές και ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑΑ!

Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι κάθε που έχουμε Χριστούγεννα και Πάσχα η τηλεόραση παίζει κλασσικές ταινίες του τύπου «Όσα παίρνει ο άνεμος», «Η μελωδία της ευτυχίας» κτλπ;

Σε αυτά τα πλαίσια, επηρεασμένη από τα τηλεοπτικά δρώμενα και από τις γιορτινές μέρες…έβαλα στο dvd player ένα ακόμη «έπος» το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Μια ταινία που άφησε εποχή, γεμίζοντας για τα καλά τα box office εκείνων των ημερών και κερδίζοντας υποψηφιότητες για εννιά Όσκαρ.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Gary Cooper, και Ingrid Bergman ενώ καμαρώνουμε και την δική μας Κατίνα Παξινού σε δεύτερο (αλλά εξίσου σημαντικό) ρόλο.
Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ernest Hemingway, η ταινία μας μεταφέρει στη Ισπανία του 1937. Ο δολιοφθορέας, Ρομπέρτο (Gary Cooper) έχει ως αποστολή να ανατινάξει μια γέφυρα. Περιπλανώμενος στο βουνό, συναντά μια ομάδα τσιγγάνων και συνεργάζεται μαζί τους. Από την «πολεμική» αυτή ιστορία όμως δε λείπει ο έρωτας. Το αντικείμενο της ομορφιάς παίρνει σάρκα και οστά με τη φιγούρα της Ingrid Bergman. Η Μαρία, ένας έκπτωτος άγγελος λόγω των συνθηκών, θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του Ρομπέρτο. Οι δυο τους θα αγαπηθούν με πάθος και θα γράψουν τη δική τους ιστορία ως ένα από τα πιο διάσημα ζευγάρια που πέρασαν από τη μεγάλη οθόνη.
Όπλα, πόλεμος, εξαθλίωση και βασικά ένστικτα επιβίωσης. Για ποιον τελικά χτυπά η καμπάνα; Οι εκρήξεις του παλιού καλού σινεμά, άψογες χωρίς στάλα σημερινών εφφέ και ο σκηνοθέτης Sam Wood γράφει τη δική του ιστορία, χρησιμοποιώντας όλα τα είδη πλάνων, μεταφέροντας έτσι με επιτυχία στους θεατές, τα συναισθήματα αγωνίας, αγάπης και αφοσίωσης των ηρώων. Η διάρκεια αυτής…; 168 λεπτά (!!!). Όσο για τα Όσκαρ… το μόνο που της αποδόθηκε ήταν εκείνο του δεύτερου γυναικείου ρόλου και το απέσπασε η Κατίνα Παξινού. Αν και ο ίδιος ο Hemingway επέλεξε το πρωταγωνιστικό ζεύγος, δυσαρεστήθηκε με την κινηματογραφική μεταφορά του έργου του, καθώς από τις σελίδες στην οθόνη χάθηκε το αρχικό πολιτικό νόημα του βιβλίου. Με αυτό το «κενό», η ταινία τείνει περισσότερο προς το ρομάντζο, με μικρές πινελιές αυτοθυσίας για το καλό της πατρίδας ;-)

tag line : this is not a goodbye, because we are not apart

Δεν ξέχασα τούτο το blog

Ακόμη και αν η ζωή με πήγε αλλού και συνεχίζει να με παρασέρνει μακριά απο κινηματογραφικές αίθουσες, δεν ξεχνώ ποτέ τούτη εδώ τη γωνίτσα που κάποτε γνώρισε δόξες/αναγνώστες.
Καλό χειμώνα μας εύχομαι και υπόσχομαι πως σύντομα θα εμπλουτίσω το περιεχόμενο αυτού του Blog!

Φιλιά σε όλους και...ψιτ!Εύχομαι να σας έλειψα αρκετά ;-)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Καλό μήνα και καλό χειμώνα, όπως συνηθίζουν να συμπληρώνουν οι περισσότεροι.Στην πόλη μου το πρωί είχε πέσει συννεφιά και ψύχρα, σωστό φθινόπωρο! Ευτυχώς έχει ο καιρός γυρίσματα και ο ήλιος δεν άργησε να φανεί. Ευτυχώς, γιατί πιστεύουμε στα μπάνια του Σεπτέμβρη και στις θάλασσες του φθινοπώρου. Ένα μεγάλο καλωσήρθατε σε όσους γύρισαν στα σπίτια τους μετά τις διακοπές και σε όσους ξαναπήραν το δρόμο για τη δουλειά καλή αρχή!
Και, μην ξεχνάμε...καλή μας κινηματογραφική χρονία!

4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 μέρες (2007)

"4 months, 3 weeks & 2 days" ή αλλιώς φιλία «στα χρόνια της Χολέρας».
Η ταινία μας μεταφέρει στη Ρουμανία, λίγο πριν την πτώση του κομμουνισμού και του καθεστώτος του Τσαουσέσκου. Δύο φίλες βρίσκονται στο επίκεντρο της ιστορίας, δύο φοιτήτριες που μένουν μαζί. Τα νεαρά κορίτσια καλούνται ξαφνικά να ωριμάσουν πρόωρα, όταν η μία τους μένει έγκυος. Το παιδί πρέπει να το ρίξουν. Πως όμως μπορεί να γίνει μια έκτρωση σε μια χώρα όπου οι εκτρώσεις απαγορεύονται; Η Otilia και η Gabita μαθαίνου ότι κάποιος κύριος Bebe «ξεφορτώνεται» παιδιά. Τα κορίτσια αψηφώντας κάθε κίνδυνο κλείνουν ραντεβού μαζί του και ένα δωμάτιο ξενοδοχείου όπου θα λάβει χώρα η επέμβαση. Ο κύριος όμως Bebe ζητά κάτι παραπάνω από χρήματα για τις υπηρεσίες του.
Η ταινία είναι εξαιρετικά ρεαλιστική, με τις σκηνές να εναλλάσσονται αργά και αβίαστα. Ο κινηματογραφικός χρόνος δεν αναλώνεται σε φλασμπακς αλλά κινείται πάντα μπροστά. Η εξαθλίωση και η φτώχια επιβαρύνουν την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων και προσθέτουν διάφορα στοιχεία στο σενάριο. Η ιστορία των δύο κοριτσιών είναι η έκπληξη από τη Ρουμανία και τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Cristian Mungiu. Αποτελεί ένα μικρό ύμνο στη φιλία και την ανθρωπιά (ενώ όλα γύρω καταρρέουν) καθώς η μια φίλη συμπαραστέκεται μέχρι τέλους στην άλλη και κάνει σιωπηλά μικρές και μεγάλες θυσίες γι’αυτή.

Η ταινία «4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 μέρες» κέρδισε πέρυσι τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών. Σκληρή αλλά πραγματικά αληθινή...

The bucket list / Επιθυμίες στο παραπέντε (2008)

Οι Jack Nicholson και Morgan Freeman συναντιούνται υπό τις σκηνοθετικές υποδείξεις του Rob Reiner για χάρη μιας γλυκόπικρης κωμωδίας.

Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας γκαραζιέρης με έναν πλούσιο ιδιοκτήτη νοσοκομείων στην Αμερική του σήμερα; Δυο κόσμοι τελείως διαφορετικοί, δυο χαρακτήρες εντελώς αταίριαστοι, δυο μυαλά που δεν δουλεύουν στην ίδια συχνότητα… κι όμως… Οι δύο αυτοί άνδρες θα γνωριστούν και θα περάσουν ώρες ατέλειωτες στο ίδιο δωμάτιο καθώς νοσηλεύονται. Αυτό που τους κρατά «όμηρους» είναι ο καρκίνος. Ο Edward Cole και ο Carter Chambers μοιράζονται τους ίδιους φόβους και αγωνίες μπροστά στην ίδια αρρώστια. Όταν πληροφορούνται ότι δεν τους μένουν πολλοί μήνες στον μάταιο τούτο κόσμο, καταγράφουν τις τελευταίες τους επιθυμίες και ενώνονται σαν μια γροθιά προκειμένου να «παλέψουν» γι’αυτές.
Η ταινία ισσοροπεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος, όπως ακριβώς και η ίδια μας η ζωή. Η αρρώστια γίνεται η αφορμή για μια εσωτερική αναζήτηση και το έναυσμα για την πραγματοποίηση τελευταίων επιθυμιών. Οι δυο καρκινοπαθείς δεν αργούν να δεθούν και να ανακαλύψουν τόσο τον εαυτό τους, όσο και τη χαρά του να μοιράζεσαι συντροφιά με ένα φίλο. Ο θάνατος, αν και παραμονεύει δεν βαραίνει τους δύο φίλους, αντίθετα τους ωθεί στο να ζήσουν έντονα μέχρι την τελευταία τους ανάσα, και τα χαμόγελα γίνονται περισσότερα απο τα δάκρυα. Εξάλλου, μπροστά στο τέλος, ο Edward και ο Carter χαίρονται μια αρχή, εκείνη της φιλίας τους. Όσο κινούνται, η ζωή δε σταματά και οι συγκινήσεις συνεχίζονται.

Sex and the city (2008)

Sex, αλήθειες, φίλες, σχέσεις και χιούμορ σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Με φόντο πάντα τη Νέα Υόρκη, οι πολύ αναγνωρίσιμες πλέον από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά τέσσερις ηρωίδες, βρήκαν το δρόμο για τη μεγάλη οθόνη. Το πέρασμά τους από το κουτί στο πανί έγινε τελείως αβίαστα, και σε μικρό χρονικό διάστημα από την πτώση της αυλαίας για τη διάσημη σειρά. Τριγύρω τους άνδρες που τις απασχόλησαν και στη σειρά, αλλά και παιδιά που απόκτησαν στην πορεία.

Ένα σύντομο flash back με αφηγήτρια την Carrie στην αρχή της ταινίας, μας θυμίζει τις πιο αξιοσημείωτες στιγμές στη ζωή της ίδιας, της Samantha, της Charlotte και της Miranda. Φαίνεται πως αρκετά έχουν αλλάξει από το τελευταίο επεισόδιο αλλά ένα κομμάτι και για τις τέσσερις παραμένει αναλλοίωτο: η φιλία τους. Η μία είναι εκεί για την άλλη με ένα μόνο τηλεφώνημα.
Τα κορίτσια βγαίνουν ξανά στους δρόμους του Μανχάταν, συζητούν σε cafe φορώντας ακριβά ρούχα και αξεσουάρ, ανταλλάσουν συμβουλές, βοηθούν σε μετακόμιση, ερωτεύονται, αγαπούν, γίνονται παράνυμφες, εξαγριώνονται, χωρίζουν, συγχωρούν και προχωρούν.
Όλα αυτά σε μια μόνο ταινία! Στο επίκεντρο της ιστορίας είναι αυτή τη φορά η αγάπη, η οποία παίρνει με το σπαθί της τη σκυτάλη από το σεξ (που ήταν κυρίαρχο στο σίριαλ). Τα κορίτσια πια υποστηρίζουν τον αληθινό έρωτα και αφήνουν την απλή αναζήτηση του great sex για άλλες ηλικίες.
Ώριμες αλλά ακομπλεξάριστες για τα δεύτερά τους «άντα» οι ηρωίδες δείχνουν να τους πάει το σινεμά. Οι φαντατικοί της σειράς μπορεί και να νιώσετε μια νοσταλγία για την παρέα που χάσατε τις μέρες-καναπέ σας. Η ταινία φαντάζομαι είχε στόχο να κινηθεί σε παρόμοια επίπεδα με το σίριαλ και το πέτυχε.
Και αν στη ζωή το happy end κάποιες φορές δε φαίνεται, ποιος είπε ότι το σινεμά πρέπει να τη μιμηθεί ;-)

About Schmidt (2002)

Η cinematia επιστρέφει για να μιλήσει για μια ακόμη ταινία. Η ταινία όμως αυτή δεν είναι ένα ακόμη blockbuster αλλά έχει τον Jack Nicholson σε ρόλο έκπληξη ως κύριο Schmidt.
Γράφω γι’αυτή την ταινία γιατί είναι μια από τις ταινίες που «αγάπησα» επειδή την ξαναείδα. Μια ακόμη τρανή απόδειξη ότι μεγαλώνουμε…και αλλάζουμε. Αλλάζουν τα «γούστα», οι απόψεις μας, τα ερεθίσματα ποικίλουν και κάτι που στο παρελθόν μας άφηνε ασυγκίνητους τώρα μας καθηλώνει.
Ο κ. Warren Schmidt, ένα παντρεμένος εξηντάρης προβληματίζεται για το μέλλον του ως φρέσκος συνταξιούχος. Χρόνια στη δουλειά και στη ρουτίνα δεν μπορεί να σχεδιάσει το επόμενό του βήμα. Ο ξαφνικός θάνατος της γυναίκας του φέρνει μια ακόμη ανατροπή στην καθημερινότητά του. Η μοναχοκόρη του ζει μακριά και είναι απασχολημένη με τον γάμο της τον οποίο ο πατέρας της δεν εγκρίνει.
Αδιέξοδα παντού και μοναξιά αφηγείται με ένα ασυνήθιστο τρόπο ο δικός μας Alexander Payne. Πως μπορεί να διαχειριστεί κάποιος το χρόνο του όταν έχει ξεμπερδέψει από δουλειά και σύζυγο αλλά έχει αφιερώσει και το μεγαλύτερο κομμάτι σ’αυτούς; Πως ξεπερνιέται η μοναξιά και πως γεμίζει ο χρόνος, πως βγαίνεις απ'το τέλμα; Μια νοσταλγική ματιά στο παρελθόν, μια αποτυχημένη προσπάθεια να αποτρέψει το μέλλον της κόρης του και στο τέλος; Στο τέλος έρχεται η λύτρωση μέσα από κάτι μικρό, φαινομενικά ασήμαντο αλλά τόσο τρυφερό.

Έθνος χωρίς γυναίκες / A nation without women (2005)

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτός ο τίτλος ακούγεται σαν καταδίκη στην ευρωπαϊκή μας κοινωνία, πάντως είναι μια πραγματικότητα στην Ινδία. Στη μακρινή τούτη χώρα, η γέννηση ενός κοριτσιού είναι ακόμη και στις μέρες μας πρόβλημα. Το γένους θηλυκού παιδί αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επαρχία της Ινδίας, όπου οι άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες εξαθλίωσης και ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο. Πολλά νεογέννητα θανατώνονται ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, παρόλο που τα κοριτσάκια είναι ανεπιθύμητα, τα αγοράκια επιθυμούν όταν μεγαλώσουν να παντρευτούν.

Το θέμα «γάμος» σε μια ανδροκρατούμενη επαρχία γίνεται αφορμή για τη δημιουργία της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Ινδού Μάνις Τζα. Μια οικογένεια με πέντε γιους βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας. Ο πατέρας τους προσπαθεί να βρει μια νύφη για το μεγάλο του γιο. Μετά από πολύ κόπο εντοπίζεται η πολυπόθητη γυναίκα. Πως μπορεί όμως ο γονιός να παντρέψει μόνο ένα από τα παιδιά του ενώ όλοι τους περιμένουν να αποκατασταθούν; Η λύση έρχεται απλά, η κοπέλα θα παντρευτεί και τους πέντε! Η όμορφη Κάλκι στην ουσία πουλιέται από τον πατέρα της σε έξι άνδρες για πολλά λεφτά και κάποιες αγελάδες. Από τη βραδιά του γάμου αναλαμβάνει το νοικοκυριό, ενώ οι μέρες τις εβδομάδας θα μοιραστούν δια του έξι γιατί και ο πατέρας θέλει μια γυναίκα στο κρεβάτι, και θα ζήσουν αυτοί καλά, αλλά αυτή; Ένας εφιάλτης ξεκινά για τη νεαρή Ινδή η οποία οφείλει να ικανοποιεί τις σεξουαλικές ορέξεις των συζύγων της χωρίς κανένα ενδοιασμό.
Η Κάλκι είναι η μοναδική γυναικεία παρουσία στην ταινία. Κάποιοι από τους άνδρες που την περιτριγυρίζουν είναι από αυτούς που στο παρελθόν σκότωσαν κάποιο νεογέννητο κορίτσι, δεν προέβλεψαν όμως ότι στο μέλλον δεν θα μπορέσουν να βρουν νύφη. Ανάμεσα σε ένα πλήθος ανδρών που τη βλέπουν ως σκεύος ηδονής, η κοπέλα παραμένει σιωπηλή. Δε βγάζει λέξη κυριολεκτικά σε όλη την ταινία ενώ υπομένει τον εξευτελισμό της μην έχοντας σε ποιον να στραφεί.
Με πρόσφατη την «ημέρα της γυναίκας» πραγματικά προβληματίζομαι για το παρόν και το μέλλον του φύλλου μου. Για ποια ισότητα μιλάμε τελικά; Η θέση της γυναίκας πόσο άλλαξε για το μεγαλύτερο κομμάτι της γης; Ακόμη και στο λεξιλόγιό μας ο άνδρας παραμένει «το ισχυρό φύλλο». Τι είναι τελικά αυτό που ΔΕΝ έχουμε καταφέρει ακόμη ούσες το «αδύναμο φύλλο»; Μιλάμε μήπως για μυική δύναμη; Ακόμη και στον κινηματογράφο σπανίζουν οι γυναίκες που τα έχουν όλα. Είναι κάτι στη φύση μας τελικά που μας στερεί το «πακέτο» που γεύεται ένας άνδρας;

Άλεξ / Alex, (Όταν η αναπηρία γίνεται ευκαιρία)

Ενόψει του 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η cinematia έλαβε ένα e-mail από τους δημιουργούς της ταινίας «Άλεξ» . Η ταινία θα προβληθεί 12 Μαρτίου στις 19:30, και 15 Μαρτίου στις 14:30 στην αίθουσα ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ. Επειδή το θέμα με άγγιξε ιδιαίτερα θεώρησα σκόπιμο να αφιερώσω λίγο από το χώρο του blog μου για να γίνει το θέλημα των Αλέξανδρου Παπανικολάου και Έμιλυς Γιαννούκου .

Ο Άλεξ είναι εικοσιπέντε χρονών. Είναι τετραπληγικός ύστερα από ένα ατύχημα στη
θάλασσα πριν από τέσσερα χρόνια. Από τότε κολυμπάει για να ξεπεράσει τον εαυτό του και για να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία, ενώ λαμβάνει μέρος στους Παραολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004. Στο κολυμβητήριο, η προπονήτρια του η Μαρία, τον προπονεί σκληρά πρωί και βράδυ. 'Έχει αγωνία και συγκινείται εύκολα όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με κάποιες καταστάσεις, θέλει όμως να πιστέψει σε ένα μετάλλιο. Ο Άλεξ πιο συγκρατημένος, είναι ρεαλιστής. Η οικογένεια αλλά και οι φίλοι του, είναι πάντα στο πλάι του, τον βοηθάνε και τον υποστηρίζουν. Θα καταφέρει, να κατακτήσει το μετάλλιο που όλοι περιμένουν;

Ο Άλεξ είναι ένας σύγχρονος μαχητής. Πριν το ατύχημα ήταν αυτόνομος, ανεξάρτητος, αισιόδοξος, έβλεπε τη ζωή με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Προσπαθούσε πάντα να κάνει την υπέρβαση, να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μετατρέπει τις δυσκολίες σε ευκαιρίες. Παρόλο το ατύχημα και την αναπηρία, όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του, δεν παρέμειναν απλά και μόνο άθικτα, αλλά ενδυναμώθηκαν. Ο Άλεξ κατάφερε να ενισχύσει την προσωπικότητα του και να εστιάσει την ενέργειά του στον αθλητισμό.
Η ταινία διηγείται την περίοδο προετοιμασίας του Άλεξ για την Παρολυμπιάδα του 2004. Οι δημιουργοί της υπογραμμίζουν τον πυρήνα της ταινίας «Με κεντρικό νήμα της ιστορίας τον αθλητισμό, θα διηγηθούμε από τη μία, πως ένας άνθρωπος μετά από ένα τόσο καθοριστικό ατύχημα μπορεί να καταφέρει να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία και από την άλλη πώς ο Άλεξ θα ξαναδώσει μία νέα κοινωνική διάσταση στη ζωή του.» Ο Άλεξ όμως έχει ανάγκη από φίλους και κοινωνική ζωή γι’αυτό η κάμερα δεν απομονώνει αυτό το κομμάτι αλλά αντίθετα τον ακολουθεί στις εξόδους και τις εκδρομές του.
Ένα παράπονο του Άλεξ είναι όμως ότι όλες οι σύγχρονες ταινίες με θέμα την τετραπληγία, ( Million dollar baby και Mar adentro/ Η Θάλασσα μέσα μου), τελειώνουν με ευθανασία. Ο ίδιος όμως, καθαρά και με επιμονή δηλώνει ότι θέλει να ζήσει.

* Βραβευμένη στο Παλέρμο της Ιταλίας για καλύτερη σκηνοθεσία.

Καλή επιτυχία σε αυτή την πολλή ανθρώπινη ιστορία και συγχαρητήρια στους ανθρώπους που μάχονται καθημερινά αψηφώντας τα όποια εμπόδια. Τελικά μπορεί ο ανθρώπινος νους να μετατρέψει μια ατυχία σε κάτι άλλο…να υπερισχύσουν η δημιουργικότητα και η θετικότητα που είναι δυο ισχυρά κίνητρα για να συνεχίσει κανείς την πορεία του.

Ερωτευμένη Τζέιν / Becoming Jane (2007)

Μετά από αρκετές τηλεοπτικές και κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων της Jane Austen, βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες και το μικρό μας σαλόνι (πλέον) μια ταινία για την ίδια.
Το “Becoming Jane” είναι ένα έργο που αποκαλύπτει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της διάσημης συγγραφέως, εκείνη της «άγουρής» της περιόδου και της πρώτης νιότης. Η παρεξηγημένη μέχρι πρότινος γεροντοκόρη της Αγγλικής λογοτεχνίας παίρνει τη ρεβάνς. Τα ανεκπλήρωτα πάθη που περιγράφει με την πένα της δεν ήταν απλά δημιούργημα της φαντασίας της ή «σπουδή» στις σχέσεις των άλλων. Η ίδια της, μόλις 20 ετών είχε ζήσει ένα μεγάλο έρωτα με τον Ιρλανδό δικηγόρο Τομ Λεφρόι. Αυτά αποκάλυψε μια καινούρια βιογραφία της και αυτό το κομμάτι της ζωής της παρακολουθούμε με πρωταγωνίστρια την Αν Χάθαγουει.
Η νεαρή Jane ζει και κινείται στην Αγγλική επαρχία σε μια πολυμελή οικογένεια όπου η αποκατάσταση των κοριτσιών της είναι το μείζων θέμα. Αρνείται να παντρευτεί τον ανιψιό μιας αριστοκράτισσας γιατί πιστεύει στο γάμο από έρωτα και όχι σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Η μοίρα φέρνει κοντά της το Λεφρόι με τον οποίο φλερτάρει διακριτικά. Είναι στη φάση της ζωής της που κάτι μέσα της έχει σκιρτήσει, πέρα από τον έρωτα, η καρδιά της έχει αποκτήσει την ευαισθησία του δημιουργού και αποτυπώνει στο χαρτί ιστορίες και συναισθήματα. Όταν το φλερτ τους γίνεται πόθος οι δυο τους προσπαθούν να βρουν τρόπο για να ενώσουν τις ζωές τους. Η ερωτευμένη όμως Τζέιν θα πονέσει, και αυτό ίσως ο θεατής το ξέρει εξ αρχής.
Στο κλίμα πάντα της εποχής, λίγο πριν από τις αρχές του 1800, φορεσιές, πάρτι, χοροί, το πρωτόκολλο της εποχής, οι Αγγλικοί τρόποι και η εξοχή δεσπόζουν και σε αυτή την ταινία όπως σε κάθε μεταφορά κάποιου βιβλίου της. Από τις τόσες ταινίες-μεταφορές στην αρχή μου ήταν δύσκολο να ξεχάσω ότι αυτό που βλέπω δεν είναι ακόμη ένα βιβλίο αλλά η "ίδια" η Jane. Νόμιζα ότι από κάπου θα φανεί η Emma ή ο Mr. Darcy. Τελικά κανείς τους δεν ήρθε, έμειναν μόνο να κάνουν παρέα στη Jane τα ήσυχα βράδια της ζωής της και να χαρίζουν σε εμάς εικόνες από έναν κόσμο που μόνο μέσα από τη γραφή της απολαμβάνουμε.

Διάβασε επίσης, δια χειρός cinematia :

Περαιτέρω για Jane Austen
και

Pride and Prejudice(2006)

Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού/Children of a lesser God (1986)

"Love has a language all of its own."

Ο νεαρός καθηγητής κωφάλαλων James, ξεκινάει με διάθεση τη σχολική χρονιά σε καινούριο σχολείο. Με μεγάλες προσδοκίες και πίστη στους μαθητές του αγωνίζεται να τους μάθει τη νοηματική αλλά και να τους πείσει να βγάζουν παράλληλα λεξούλες-κραυγές. Μέσα σε αυτή του την καθημερινότητα, ο James γνωρίζει τη Sarah, μια πρώην μαθήτρια που εξακολουθεί να μένει στο σχολείο απασχολούμενη ως καθαρίστρια. Ο James γοητεύεται από τον εκρηκτικό της χαρακτήρα αμέσως. Επιθυμεί να μάθει τα πάντα γι'αυτή αλλά και να την βοηθήσει να διαβάζει τα χείλη. Tίποτα όμως δεν είναι εύκολο μπροστά στο πείσμα της Sarah. O James την ερωτεύεται αλλά αρχικά η Sarah αντιστέκεται να πέσει στην αγκαλιά του.
Οι πρωταγωνιστές του Mark Medoff σε σκηνοθεσία Randa Haines, ζούνε σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Η Sarah βιώνει τον κόσμο της σιωπής ενώ ο James απολαμβάνει τη μουσική, τις λέξεις και τις φωνές των ανθρώπων γύρω του. Τα αισθήματα είναι δυνατά αλλά θα βρούνε τελικά ένα κόσμο συνάντησης οι δυο τους;
Οι σκηνές μέσα στο νερό είναι άκρως ποιητικές και θα μας "έλεγαν" περισσότερα αν διαρκούσαν και άλλο. Μέσα στο υγρό στοιχείο η ακοή του James μειώνεται και πλησιάζει περισσότερο τον κόσμο της Sarah. Αξίζει μια ματιά η ταινία για την ιστορία, αλλά και από περιέργεια για το κατά πόσο η αγάπη και ο έρωτας υπερνικά τις όποιες αντιξοότητες.

Η ποίηση του Φεβρουαρίου

Η cinematia γεννήθηκε για να μιλήσει για cinema. Παρόλα αυτά αναφέρθηκε και στην τέχνη της ποίησης. Πιο συγκεκριμένα στα λόγια του D.H Lawrence. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι οι τέχνες δεν έχουν και τόσο ξεκάθαρα όρια. Μια ταινία μπορεί να περιέχει πολλά ποιήματα ή στοιχεία-χαρακτηριστικά της ποίησης και της λογοτεχνίας. Επίσης λογοτεχνικά μοτίβα έχουμε "διαβάσει" σε αρκετές ταινίες όπως έχει πέσει στα χέρια μας και λογοτεχνία με κινηματογραφική δράση.

Σήμερα επανέρχομαι με ένα ακόμη ποίημα. Αυτή τη φορά μιλάμε για Έλληνα και δεν είναι άλλος από τον Καβάφη.

Όσο μπορείς

Και αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολύ συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά και εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σαν μια ξένη φορτική.

Τα σχόλια δικά σας.

Ο Ρατατούης / Ratatuille (2007)

Καλησπέρα!

Ξέρω ότι έχω μέρες πολλές να περάσω από δω αλλά είμαι αποφασισμένη να επανορθώσω.

Επιστρέφω σε αυτό εδώ το βήμα για να μιλήσω για κάτι τρυφερό που απευθύνεται τόσο σε μικρά, όσο σε μεγάλα παιδιά. Ο λόγος για την ταινία «Ο Ρατατούης» που είδα πρόσφατα.
Μη ξεγελιέστε από τον τίτλο. Το συμπαθές τρωκτικό ονομάζεται Ρεμί και ζει και κινείται στο Παρίσι. Το όνομα Ρατατούη είναι κάτι άλλο στην ιστορία αλλά δεν θα σας αποκαλύψω το μυστικό. Ο ποντικομικρούλης της ταινίας είναι ένα πλασματάκι που σίγουρα διαφέρει από τα υπόλοιπα του είδους του. Τη διαφορά κάνει η όσφρησή του αλλά και η ικανότητά του να μπορεί να συνδυάζει μυρωδιές και γεύσεις. Η τύχη (;) , οι συγκυρίες (;), προσγειώνουν τον Ρεμί στην κουζίνα ενός από τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Γαλλικής πρωτεύουσας το οποίο όμως εκείνη την περίοδο πάσχει από φαντασία. Οι γκουρμέ γεύσεις σύντομα θα αλλάξουν και υπεύθυνος θα είναι ο Ρεμί. Ο Ρεμί όμως λόγω της φύσης και της ταπεινής καταγωγής του δεν μπορεί να εμφανίζεται στην κουζίνα. Δημιουργεί λοιπόν δίνοντας με τον τρόπο του «διαταγές» στον Λιγκουίνι, έναν νεαρό ατάλαντου μάγειρα.
Μια ευχάριστη ιστορία και πρωτότυπη ιστορία. Μια ιστορία για τη φιλία, την έμπνευση, το ταλέντο και την ουσία της κριτικής (ο μονόλογος του Ίγκω προς το τέλος της ταινίας).

Καλό Σαββατοκύριακο!

Victor Victoria / Βίκτωρ Βικτώρια (1982)

-A woman pretending to be a man, pretending to be a woman? -It's rediculous! -It's propostrous.

Η ιστορία μιας γυναίκας που έγινε άνδρας με ένα σκοπό, να πετύχει!

Η Βικτώρια Γκραντ είναι μια σοπράνο που πασχίζει να βρει δουλειά στο χώρο του θεάματος. Καθώς περνά απο οντισιόν σε οντισιόν στο Παρίσι του 1930, φτωχή και ταλαιπωρημένη βρίσκει παρηγοριά σε ένα gay performer. O Toddy τη φιλοξενεί και δεν αργεί να σκεφτεί μια ιδέα που θα κάνει τη Βικτώρια πρώτο όνομα. Της φοράει γραβάτα, την κουρεύει και της προτείνει να συστήνεται ως Κόμης Βίκτωρ. Η λογική είναι απλή...οι επιχειρηματίες θα ξετρελλαθούν με την ιδέα ενός άνδρα που παριστάνει τόσο πιστικά μια γυναίκα. Η μεγάλη "απάτη" μπάινει σε εφαρμογή και η Julie Andrews μεταμορφώνεται σε άνδρα. Την κατάσταση περιπλέκει ο γκάνκστερ Κινγκ (James Garner) ο οποίος μαγεύεται απο τη σκηνική παρουσία του Βικτωρ και σίγουρος ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να μαγευτεί απο άνδρα, ψάχνει την "υπόθεση".
Η Julie Andrews έχει αυτή τη χρυσόσκονη της σταρ, αρκετή για να γεμίσει τη σκηνή και να μετατρέψει την ταινία σε μιούζικαλ. Οι ατάκες έιναι αρκετά γαργαλιστικές και στο τέλος μένεις με μια περίεργη αίσθηση. Τελικά πιο και πως είναι το άλλο μας μισό; Η Βικτώρια ερωτεύεται τον Κινγκ αλλά δεν είναι διατεθημένη να αφήσει την ανδρική της ταυτότητα με την οποία μεσουρανεί. Ο Κινγκ είναι πολύ μάτσο για να κυκλοφορεί με έναν άνδρα αλλά τελικά το δέχεται. Το γεγονός είναι ένα: οι gender roles αλλάζουν πιο γρήγορα απο τις ίδιες τις σκηνές.
Τα ερωτήματα είναι πολλά και αν προσφέρεται τελικά η ταινία για περαιτέρο μελέτη αυτή έχει να κάνει με τη σεξουαλικότητα των χαρακτήρων της. Η Βικτώρια δέχεται να χάσει τη θηλικότητά της στο βωμό της δόξας και αν και ερωτευμένη δυσκολεύεται να αφήσει τη γραβάτα της για έναν άνδρα. Οι άνδρες επιχειρηματίες ωστόσο βρίσκουν πιο διασκεδαστικό θέαμα έναν άνδρα να υποδύεται μια γυναίκα απο ότι μια γυναικεία παρουσία στη σκηνή. Τελικά τι ψάχνουμε σαν θεατές; Ποιο είναι το παιχνίδι των εικόνων που ικανοποιεί τις αισθήσεις μας;

Απολογισμός no 7

Τελικά μέρα που είναι σήμερα δεν μπόρεσα να αντισταθώ στα τετριμμένα. Κάνω λοιπόν και εγώ τον απολογισμό μου.

Το 2007 ήταν σε γενικές γραμμές μια καλή χρονιά για μένα. Το «καλή» είναι σίγουρα υποκειμενικό αλλά έχω μάθει στη ζωή να εκτιμώ περισσότερο θετικά τις καταστάσεις παρά αρνητικά. Στις μέρες που έφυγαν δούλεψα και εκτιμήθηκα από πολλούς μαθητές και συναδέλφους, άφησα παλιούς και βρήκα καινούριους. Δε θεωρώ τη δουλειά πρώτη προτεραιότητα αλλά είναι ωραίο να βλέπεις ότι οι κόποι σου αξιολογούνται θετικά. Δίνεις άλλη διάσταση στο «είναι» σου. Έδωσα Α.Σ.Ε.Π τον Ιανουάριο του 2007 και έγινα επιτυχούσα με καλή σειρά αλλά μη διοριστέα (αυτό το γράφω έτσι για την ιστορία). Στη συνέχεια άρχισε μια περίοδος με πολύ έξω. Είδα πάρα πολλές ταινίες με τις φίλες μου, πότε δίπλα στο τζάκι μου και πότε σπίτια τους. Πήγα πολλές εκδρομούλες και έκανα αρκετές αποδράσεις τις Κυριακές με την ίδια παρέα. Τα γέλια μας χαλούσαν τις βουνοπλαγιές και αργότερα, σαν ήρθε ο Μάιος τις θάλασσες. Έκανα την πρώτη μου βουτιά στις 13 Μαΐου και σταμάτησα τα μπάνια τον Σεπτέμβρη. Δεν υπολόγισα τίποτα φέτος, ούτε χρήματα, ούτε χιλιόμετρα, ούτε κούραση, ούτε το χρόνο. Τα αφιέρωσα όλα στην παρέα λες και αυτό θα ήταν το τελευταίο μου καλοκαίρι. Από το μεσημέρι ως το βράδυ με τη σκηνούλα μου κάτω από το κάστρο του Πλαταμώνα. Παραφράζοντας τον Μαρκέζ, φέτος άφησα την ψυχή μου και όχι μόνο το σώμα μου στον ήλιο. Καμία έννοια, έπιανα τον εαυτό μου να μη σκέφτεται τίποτα! Είχα ένα άδειο κεφάλι, μα τι ωραία αίσθηση! Το καλύτερο κομμάτι του 2007 μπορώ να πω ότι ήταν ολόκληρο το καλοκαίρι. Τότε που φόρτωνα το αμάξι μου και έβγαζα την παρέα να πάρει θαλασσινό αέρα. Φυσικά δεν μπόρεσε να κρατήσει για πάντα. Ο Σεπτέμβρης με βρήκε με μια μιζέρια που δεν θα τη συγχωρέσω ποτέ στον εαυτό μου γιατί ξέρω ότι παρασύρθηκα από αλλονών ψυχολογία. Ήταν ένας κενός μήνας αλλά μάλλον κάπως έτσι είναι οι Σεπτέμβριδες ανα τον κόσμο. Τον Οκτώβρη ξεκίνησε η δουλειά, βοήθησα στο στήσιμο ενος σπιτιού και κάπως έφτιαξα ένα «χειμωνιάτικο» πρόγραμμα.
Και εκεί που λες ρουτίνιασα, δε θέλω ούτε μέσα ούτε έξω, και εκεί που λες βαρέθηκα και γκρινιάζεις, η ζωή σου κάνει μια ανατροπή και χάνεις και καλοκαίρι και χειμώνα. Τέλη Νοέμβρη ήρθε η δική μου ανατροπή και εγώ μην έχοντας άλλη επιλογή τη δέχτηκα. Και από τότε ζω πότε έναν εφιάλτη, πότε τη ζωή μιας άλλης, πότε τη δική μου πραγματικότητα. Κατάλαβα αυτές τις μέρες ότι τελικά εμείς οι άνθρωποι είμαστε ουσιαστικά μόνοι. Είναι απαισιόδοξο αυτό που γράφω για τη σημερινή μέρα αλλά είναι η αλήθεια, και εφόσον πάντα μιλώ στους φίλους μου με ειλικρίνεια το ίδιο κάνω και από αυτό εδώ το βήμα. Είμαστε μόνοι τελικά απέναντι σε κάθε τι που μας αφορά. Η μοναξιά αυτή σοκάρει αλλά σε κάνει παράλληλα να αντιληφθείς πολλά για σένα.

Θέλω όμως να κλείσω αισιόδοξα, να πω ότι μέρες που είναι, ας πιστέψει ο καθένας σε ότι θέλει και τον παρηγορεί. Θέλω να πω ότι δεν κάνω κανενός τη χάρη να βαφτίσω το 2007 μια άσχημη χρονιά εξαιτίας της αναποδιάς της τελευταίας στιγμής. Θέλω να φωνάξω πως ότι ζούμε αυτό είναι δικό μας και ας ανήκει στο παρελθόν. Θέλω να θυμάσαι ότι τίποτα από το μέλλον δεν σου ανήκει. Δικό μας, μα ολόδικό μας είναι το παρελθόν και ας έχει μείνει μόνο στη μνήμη μας. Δε βιάζομαι να πετάξω το παλιό ημερολόγιο γιατί δε ξέρω τι μπορεί να φέρει το 2008, ίσως για πρώτη φορά να φοβάμαι το νέο έτος. Ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που λέω «δεν ελπίζω σε τίποτα». Δεν είναι κακό… “hope is a dangerous thing”.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΑΣ ΖΗΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ! ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΩΝΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΛΛΩΝ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ. ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΙΝΕΜΑ, ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ…ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!

Παραμονή γέννας...

Το ξέρω, το ξέρω ότι δε γράφω συχνά και ξέρω ότι με ψάχνετε και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Σκέφτηκα να γράψω απόψε, παραμονή μιας γέννας που γιορτάζει κάθε χρόνο ένα αξιοσέβαστο κομμάτι ετούτης της γης.
Τις τελευταίες μέρες μέσα σε όλα τα τρεχάματά μου, άκουσα τρια παιδάκια να γεννιούνται. Και όταν λέω άκουσα, το εννοώ. Κλάμα νεογέννητου έφτασε στα αφτιά μου μια στιγμή που είχα άλλα σκοτεινά πράγματα στο μυαλό μου. Θα μπορούσα να μη του δώσω σημασία, θα μπορούσα να γεμίσω με έπαρση, και εγωιστικά να πω ότι στη φουρτούνα με νοιάζει το δικό μου καράβι. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή έδωσα διάσταση στη γέννα, σαν ένα δώρο αναπάντεχο, και άφησα τα δικά μου. Χάρηκα για τον εαυτό μου όσο ποτέ πριν. Ένιωσα οτι άξιζε η βόλτα μου σ'αυτή τη γη, τα ταξίδια, οι άνθρωποι που γνώρισα, όλοι όσους άκουσα, όλα όσα είδα και αφουγκράστηκα. Έτσι έπλασα χαρακτήρα, αυτή είμαι εγώ σκέφτηκα, ακόμα ευαίσθητη, ακόμα ρομαντική, γράφω παραγράφους με το μυαλό μου στον ορίζοντα και στο βαθύ γαλάζιο, αφήνοντας το αφτί μου να συλλάβει όσους περισσότερους ήχους μπορεί. Άνθρωπος που προσέχει πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν, και βρήσκει μια ακτίνα ηλίου εκεί που σύννεφα μαβιά σκεπάζουν τα πάντα.
Την ώρα που "δοκιμαζόμουν", κάποια παιδάκια παίρνανε την πρώτη τους ανάσα. Σοκαρισμένα και με κόπο, άφηναν τη σιγουριά της μήτρας για μια πρώτη μυρωδιά χειρουργείου, με μια ελπίδα για μια καλή ζωή. Σ'αυτά τα παιδάκια, που δεν θα γνωρίσω, μια τέτοια νύχτα, απόψε, αφιερώνω αυτό το ποστ. Καλή ζωή μικρά μου, οι φωνούλες σας με κάνανε να δω το "είναι" μου.

Είμαι εδώ

Μπορεί τα γενέθλιά μου να πέρασαν (μόλις στις 18/12), μπορεί φέτος να μην είχα το χρόνο και την έμπνευση να γράψω κάτι, μπορεί να τα πέρασα μακρυά απο τους φίλους και την πατρίδα μου αλλά έσβησα ένα κεράκι. Δεν έχω φωτογραφίες φέτος, δεν έχω να διηγηθώ την ιστορία της ζωής μου όπως πέρσι. Έχω μόνο να πω ότι πέρασα ωραίες στιγμές απο τα προηγούμενά μου γενέθλια μέχρι τα φετινά. Θα ήμουν αχάριστη αν πάγωνα τον χρόνο στις άσχημες στιγμές μου. Η ζωή έχει ομορφιές και ας ανήκουν και στο παρελθόν. Το κεράκι που έσβησα, μόνο του, πάνω σε μια ροζ τούρτα, μου θύμισε τη μοναξιά που περνάω, σκέφτηκα όμως ότι η ζωή δε σταματάει επειδή φύσιξε λίγο. Του χρόνου λέω να "φορέσω" και τα 28 κεράκια, έτσι για αλλαγή!Καλό βράδυ!

Καλό μήνα με όσα μεσα έχουμε και μπορούμε

Η cinematia είναι εδώ, σίγουρα λίγο 'μουδιασμένη', αρκετά σαστισμένη αλλά σημασία έχει ότι είναι εδώ.
Ο Δεκέμβρης αν και γενέθλιός μου μήνας έφερε ποικίλα συναισθήματα και η ζωή έδειξε τη φαντασία της σε όλο της το μεγαλείο. ΚΑταστάσεις και γεγονότα που μόνο απροετοίμαστο μπορούν να σε βρουν αλλά εκεί που λυγίζεις εκεί και βρίσκεις τη δύναμή σου, εκεί που πέφτεις, εκεί και σηκώνεσαι. Καλά που η τράπεζα των ευχάριστων αναμνήσεών μου έχει περίσευμα καταθέσεων γιατί θα χρειαστώ μεγάλες αναλήψεις απο δω και πέρα!

Καλό μήνα! Η υγεία και η ζωή είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να ζητήσετε φέτος απο τον Άγιο των παιδικών μας χρόνων.

Τα 300

Η cinematia γράφει σήμερα, μετά απο μια βδομάδα απουσίας για να γιορτάσει τα 300 της ποστ.Δεν είναι πάρα πολλά, δεν είναι όμως και λίγα!Για 300 φορές μέχρι σήμερα έκανα log in εδώ και έγραψα κάτι που σκοπό είχε να "αφήσει" το δικό μου μυαλό και να πετάξει μακριά προς τα εσάς.
Αυτή την περίοδο βλέπω πολλές ταινίες με το movie buddy μου, αλλά ακόμη να "στρωθώ" και να τις μοιραστώ μαζί σας. Θα γίνει όμως και αυτό, θα γίνει όταν ηρεμήσουν τα πνεύματα στην καθημερινότητά μου, και όταν η λέξη "ρουτίνα" θα ηχεί σαν μουσική στ'αφτιά μου. Γιατί η ρουτίνα έχει πολλές χάρες (και ας γκρινιάζουν οι περισσότεροι) ό,τι σε βγάζει απο το πρόγραμμά σου, είτε καλό είτε κακό, είναι στρεσογόνο.

Το κλειδί

Προχθες στη δουλειά, καθώς απολάμβανα το διάλειμμά μου, βρήκα στην τσάντα μου ένα κλειδί. Ένα κλειδί που δεν το έχω ξαναδεί. Κανείς δε φαίνεται να το αναγνωρίζει. Ένα κομμάτι κρύου υλικού που μαντεύω πως ανοίγει κάποιο λουκέτο. Δε θυμάμαι, δε ξέρω τι ανοίγει, δεν ξέρω αν είναι δικό μου. Σκέφτηκα όμως μια ταινία: "Mulholland Dr."(2001) . Θυμάσαι το ρόλο του κλειδιού; Λες να αλλάξει τόσο και η δική μου ζωή :-P

Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο!

Υ.Γ : Τελικά μετα απο συζήτηση με άλλους blogger-φίλους αποφάσισα να δώσω στο "κλειδί" αυτό άλλες προεκτάσεις.Εψαχνα κάποιες απαντήσεις εδώ και καιρό (υπαρξιακά-φιλοσοφικά ζητήματα κτλπ) οπότε παίρνω το "εξ ουρανού" αυτό κλειδί σαν την απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τον τελευταίο καιρό. Τι απαντήσεις βρήκα; Δε ξέρω,αλλά παίρνω σαν δεδομένο ότι τα έλυσα όλααα!

Το σπίτι του Κάιν (2000)

Μέρα σαν και αυτή, ηλιόλουστη και χαμογελαστή πήρα το δρόμο για το βουνό.Η φύση στολισμένη με κάθε λογής χρώματα περίμενε να τη θαυμάσουμε. Πέρασα ώρες κάπου ζεστά, με τον αέρα να φυσά δυνατά. Τόσο δυνατά που έδιωξε όλα τα σύννεφα και μας χάρισε έναν καθαρό ουρανό.Χάζευα το γαλάζιο της θάλασσας που γρήγορα ξάνοιξε τον τόνο του καθώς έπεφτε το σούρουπο.Όταν η λεπτή γραμμή που χωρίζει το υγρό στοιχείο απο τον ουρανό, χάθηκε, είδα τα πλοία πέρα μακρυά να φέγγουν.Πάντα με γοητεύουν τα πλοία τη νύχτα.Πάντα σκέφτομαι ότι η θέα απο τη θάλασσα προς τη στεριά είναι προνόμιο συγκεκριμένων άνθρωπων που κατα μια έννοια ανταποδίδουν το βλέμα μου όταν κοιτώ προς το μέρος τους και τύχει να χαζεύουν τη στεριά. Με καλή παρέα, συζήτηση και ωραίο φαγητό συνοδευόμενο με κόκκινο κρασί η ώρα πέρασε ευχάριστα. Με μια τέτοια βόλτα παίρνεις μικρές ανάσες και συνεχίζεις, σκέφτηκα στον κατήφορο. Μικρές στιγμές και λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν μέσα στα χρόνια. Μέρες που καταχωρούνται στη μνήμη μας σαν χρώματα,εικόνες,μυρωδιές και λόγια.

Για κάποιους συνανθρώπους μας οι μέρες αυτές είναι δεδομένες, για αρκετούς πάλι είναι απαγορευμένες.
"Το Σπίτι του Κάιν" είναι ένα ντοκιμαντέρ που αγγίζει τους ανθρώπους πίσω απο τα σίδερα.Ο Χρήστος Καρακέπελης "ακολουθεί" έξι κρατούμενους στις φυλακές του Κορυδαλλού, έναν αποφυλακισμένο και ένα δεσμοφύλακα. Ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα παζλ χαρακτήρων τρομακτικά αληθινό. Η ειλικρίνεια των "πρωταγωνιστών" αφοπλίζει. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν μέσα μας, αυτό που έχει σημασία είναι η μεταξύ τους ισορροπία. Για τους θύτες του ντοκιμαντέρ είναι αυτό που λέει ο Κ.Κισλόφσκι(μέσω του ήρωά του)στο "Δεκάλογο:8" : "Γιατί η καλοσύνη υπάρχει. Νομίζω ότι υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα.Οι καταστάσεις πυροδοτούν το καλό και το κακό. Εκείνη τη νύχτα δεν πυροδότησε το καλό μέσα μου." Έτσι απλά(;) άνθρωποι της διπλανής πόρτας ανοίγουν την ψυχή τους και μοιράζονται με εμάς μια αλήθεια:Δε θέλει και πολύ για να φτάσει κανείς στο φόνο, μια λάμψη στο μυαλό,ένα γύριμσα είναι.
Ο Καρακέπελης με την κάμερά του σεβάστηκε τόσο τους κρατούμενους όσο και τον χώρο τους.Οι "συνεντεύξεις" δεν έχουν την αίσθηση της ανάκρισης αλλά βγαίνουν αβίαστα, σαν μια εξομολόγηση που στόχο έχει την κάθαρση.Η φυλακή κινηματογραφείται σε αργούς ρυθμούς,πάντα σε αρμονία με τους αργούς ρυθμούς της ζωής των κρατουμένων.
Θα έλεγα ότι είναι απο τα πιο προσεγμένα ντοκιμαντέρ που έχω δει αλλά σίγουρα για γερά στομάχια.Τα όσα ακούγονται σοκάρουν(όπως η ομολογία μιας ηλικιωμένης αγράμματης γυναίκας που σκότωσε τον γιό της).Είναι τελικά πάντα δύσκολο όταν μιλάμε για φόνους, θύματα και θύτες,τιμωρία και εγκλεισμό,πόσο μάλλον όταν αυτά δεν βρίσκονται πια στη σφαίρα της φαντασίας αλλά αποτελούν μέρος της πραγατικότητας.

Φίλοι μου σας αποχαιρετώ!

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

...Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς...

Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.

Στείλε αυτό το μήμυμα σε όποιους θέλεις.

Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει."

Ξέρω ότι το σημερινό μου ποστ δεν είναι πρωτότυπο. Το είχα πρωτοδιαβάσει και εγώ μήνες πριν, αλλά όχι όλο, κάποιες παραγράφους μόνο. Έπεσε στα μάτια μου σήμερα την ώρα που κοίταζα σε έναν απο τους μουντούς τοίχους του σχολείου που διδάσκω. Και ήταν μεγάλο δώρο...
Για 7 λεπτά δεν άκουγα τίποτα. Τα μάτια μου θόλωναν συνέχεια και με δυσκολία διάβαζα την κακής ποιότητας φωτοτυπία. Αυτά τα λόγια άγγιξαν την καρδιά μου και με συγκίνησαν σαν ένα παιδί που διαβάζει και ανακαλύπτει τον γραπτό λόγο για πρώτη φορά. Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκέζ αποχαιρέτησε τη συγγραφή για λόγους υγείας, αποχαιρέτησε και τους φίλους του κάτω απο τη σκιά του θανάτου. Παράλληλα, χάρισε σ'όλους τους αναγνώστες αυτής της "επιστολής" έναν ύμνο στη φιλία.
Ναι, η φιλία είναι γεγονός, δεν είναι μήθος, υ π ά ρ χ ε ι. Υπάρχει όσο αγαπάμε τους συναθρώπους μας και αντιστεκόμαστε στην αποξένωση. Όσο κάνουμε τους ξένους δικούς μας ανθρώπους. Όσο σεβόμαστε την ύπαρξη του άλλου, όσο σταματάμε για να τον ακούσουμε. Η ζωή είναι εδώ και είναι κρίμα να στερούμαστε εκδηλώσεις χαράς και αγάπης. Όσο ωραίο είναι να γίνεσαι αποδέκτης των παραπάνω, τόσο ωραίο είναι να τα προσφέρεις απλόχερα. Είμαστε περαστικοί απο αυτή την επίγεια γειτονιά. Και εγώ πάντα φροντίζω να χαιρετώ τους φίλους μου κάθε φορά που "χωρίζουν οι δρόμοι μας" και δε στέκομαι στο αύριο.
Ο Μαρκέζ έγραψε τα παραπάνω λόγια με τον θάνατο να βαραίνει τις πλάτες του. Εγώ, χωρίς αυτό το βάρος, σκέφτομαι πάντα πως η ζωή έχει ομορφιές. Αφήνω την ψυχή μου στον ήλιο για ώρες, μιλώ με τον εαυτό μου, τον μόνο πραγματικό (τελικά) ένοικο του μυαλού μας και προσπαθώ την αισιοδοξία μου να την περάσω και στους γύρω. Πορεύομαι με όσα έχω, δεν είναι ποτέ αργά να δεις τα θετικά τις ζωής να νικάνε τα αρνητικά. Δε χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε το θάνατο για να χαρούμε τη ζωή, να χαρούμε την αλλαγή των εποχών, το άνθισμα ενός λουλουδιού, ένα αστείο. Η ζωή είναι εδώ και θεωρώ τον εαυτό μου αχάριστο όταν ξεφυσώ. Η ζωή απο μόνη της είναι ένα δώρο, δεν ξέρεις για πόσο, ξέρεις όμως ότι είναι μια αρχή για δημιουργία. Έτσι και αλλιώς κανείς κατα βάθος δε βρήκε ποτέ το "κλειδί της ευτυχίας" άρα όλοι τελικά είμαστε ίσοι, κάτω απο τον ίδιο ουρανό. Ξεχνάμε όμως συχνά ότι η καλύτερη σχέση στην καθημερινότητά μας θα πρέπει πρώτα να είναι αυτή με τον εαυτό μας. Ψάχνουμε μονίμως κάποιον για να γίνει ο καθρέφτης μας, να μας κοιτάξει, να τον κοιτάξουμε και να μας βρει αποδεκτούς, ωραίους, όμορφους, έξυπνους και να μας θαυμάζει. Η πραγματική όμως χαρά θα ξεκινήσει όταν μια μέρα κοιτάξουμε στα ήρεμα νερά μιας λίμνης, και μέσα σε αυτόν τον φυσικό καθρέφτη, ξεκομμένοι απο όλους, παραδομένοι στην ησυχία της μοναξιάς, θα νιώσουμε περιφάνεια με την εικόνα του ευατού μας, για όσα κάναμε, για όσα είπαμε, για όσα δόσαμε και δεν κρατήσαμε για μας. "Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις."
καλό βράδυ εκεί έξω!

Αληθινή ζωή (2005)

Σαν ψέμα ακούγεται ο τίτλος. Πόσοι απο εμάς ζουν μια αληθινή ζωή, ή τη ζωή που θα ήθελαν αληθινα ή μέσα στην αλήθεια;
Ο Πάνος Κούτρας σκηνοθετεί ένα love story, που όσο και αν ακολουθεί την κλασσική δομή του είδους τόσο σκοτεινό και "ξένο" παραμένει.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Άρης Καλλιγάς, γόνος της πλούσιας και γνωστής οικογένειας Καλλιγά. Με πατρικό με θέα στην Ακρόπολη, τεράστιο κήπο και τη βαθύτερη πισίνα της Ευρώπη, ο μοναδικός δικός του άνθρωπος εν ζωή είναι η μητέρα του. Ένα μυστήριο καλύπτει το θάνατο του πατέρα του και ο Άρης έχει βαλθεί να το λύσει. Στο δρόμο του θα συναντήσει την Αλεξάνδρα μια κοπέλα διαφορετικής τάξης, και θα βιώσουν ένα παράφορο έρωτα. Η κα Καλλιγά όμως έχει άλλα σχέδια για τον γιο της.
Σε μια ατμόσφαιρα πολύ σουρεάλ, ένα τραβηγμένο μελόδραμα, σε μια Αθήνα που ενώ αναγνωρίζεται σαν τόπος γίνεται ταυτόχρονα ξένη χώρα. Η Ακρόπολη φλέγεται, η Αθήνα ξαφνικά δοσμένη χωρίς το υπέρτατο σύμβολο πολιτισμού της. Ένα ψάρι ζει στην πισίνα της έπαυλης. Πόσο αληθινά είναι όλα αυτά; Η οικία της κυρίας Καλλιγά φαντάζει φτιαγμένη απο χαρτόνι και ο Άρης μέσα σ'ενα ψεύτικο κόσμο ψάχνει για αλήθειες. Ψάχνει για αλήθειες με μια θωλομένη μνήμη αλλά δεν εγκαταλείπει.
Ξαφνικά αναρωτιέσαι, τι σημασία έχει τελικά η αλήθεια; Το σινεμά του Κούτρα πάντως δεν είναι mainstream. Έχει διάφορες πινελιές και περισσότερες απο το gay genre, είδος το οποίο παραδέχεται δίχως φόβο και πάθος.
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Κουρής, Θέμις Μπαζάκα, Μαρίνα Καλογήρου και Ανά Μουγκλαλίς

Καλό μας Νοέμβρη και καλή ζωή

Κάθε μήνα μου αρέσει αυτό το πρώτο ποστ. Μου αρέσει που ενδίδω στο να γράψω το αναμενόμενο, αυτό το κλισέ "καλό μήνα". Είναι σαν να δίνω στους "θεατές" μου το happy end. Αφού το θέλουν και το περιμένουν, γιατί να τους το στερήσω;
Σήμερα σκέφτηκα ότι σημασία έχει τι ερμηνεία δίνουμε εμείς στις μέρες που περνούν. Αν τις δούμε "μουντές" και "άδειες" χάσαμε έναν ακόμη μήνα ζωής.
Διάβασα πρόσφατα ότι "το καλύτερο ημερολόγιο είναι αυτό της μνήμης, που το κουβαλάμε πάντα μαζί μας". Συμφωνώ και προσθέτω επίσης ότι παρόλο που η μνήμη μας στερείται την ακρίβεια μιας κινηματογραφικής κάμερας έχει άλλες χάρες. Η ανθρώπινη μνήμη ανακαλεί στιγμές, εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα, ομορφιές της ζωής που θα ζήλευε ο κάθε σκηνοθέτης που πασχίζει να τις μεταφέρει στο κοινό του.
Αφήνω τον Οκτώβρη στο παρελθόν με πολλές αναμνήσεις και άλλα τόσα συναισθήματα. Ξεκίνησα δουλειά και απέκτησα καινούργιους "μπόμπιρες" να με φωνάζουν "κυρία". Οι μέρες έφυγαν γρήγορα μέχρι να μπω στο νέο μου πρόγραμμα. Βοήθησα στο "στήσιμο" ενός σπιτιού με επιτυχία, πέρασα ευχάριστα τον ελεύθερο μου χρόνο βολτάροντας στη πόλη, το βουνό και τη θάλασσα. Συζήτησα με φίλες και είδαμε πολλές ταινίες. Χάρισα στον εαυτό μου ένα καλό check up και είδα ότι όσο είμαι σε φόρμα όλα μπορούν να πάνε καλά και ακόμη καλύτερα. Ο καρδιολόγος κατα την εξέταση μου είπε "Έχεις μικρή καρδιά" και εγώ γέλασα επι τόπου με την καρδιά μου, για το πως ακούστηκαν τα λόγια του. Ο γιατρός βέβαια έσπευσε να εξηγήσει: "Ανατομικά εννοώ, και αυτό είναι καλό". Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα κάτι αλλά το κράτησα για μένα. Σκέφτηκα ότι αν και μικρή, η καρδία μου είναι χαρισμένη εδώ και κάποια χρόνια. (Αυτήν έχω, αυτή μπόρεσα να δώσω γιατρέ!). Για την ακρίβεια την έταξα, και θα δοθεί με αγάπη σε έναν άνθρωπο που όμως τελικά δε θα γνωρίσω ποτέ.
Αυτές τις μέρες, όσο ο καιρός το επιτρέπει, εξακολουθώ να μετακινούμαι με το ποδήλατο και... (σσσ...μυστικό...) κλείνω τα μάτια μου για δευτερόλεπτα καθώς τιμονάρω το δίτροχό μου και νιώθω τον αέρα της εποχής να με αναζωογονεί...Είναι η στιγμή της μέρα που βιώνω την υπέρτατη ελευθερία :-)

Eduart (2007)

Σήμερα, μέρα απελευθέρωσης, η cinematia μιλάει για σύγχρονους "κρατούμενους" και "πολεμιστές".

Ο Eduart είναι ένας απο αυτούς. Ο νεαρός Αλβανός "μάχεται" ενάντια στη χώρα του, το σκληρό του πατέρα και παλεύει για μια καλύτερη ζωή. Ελπίζει σε μια οικονομική άνεση, και ένα μέλλον στη βιομηχανία της μουσικής, ως σταρ της ροκ. Όλα αυτά στην εποχή μας, στις μέρες μας όπου όσο και αν κάποιοι άνθρωποι ζουν ελεύθεροι απο "κατακτητές" τόσο γίνονται αιχμάλωτοι του εαυτού τους.
Η Αγγελική Αντωνίου γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι μόνο η "προσφυγιά" που θίγει, είναι ο αγώνας της επιβίωσης που κάθε άνθρωπος σηκώνει, παράλληλα με τη μέσα μας πάλη μεταξύ καλού και κακού. Ο Eduart φτάνει υπο αντίξοες συνθήκες στη χώρα μας αλλά τελικά εδώ δεν είναι ο παράδεισος. Αναγκάζεται να γυρίσει πίσω όταν κάποιοι φίλοι του τον κατηγορούν για μια δολοφονία. Γυρίζει στην Αλβανία ψάχνοντας καταφύγιο και αγάπη απο την οικογένεια. Ο πατέρας του όμως τον αντιμετωπίζει σαν κλέφτη και τον παραδίδει στις αρχές. Ο φυλακισμός του είναι άμεσος. Απο εκείνη τη στιγμή ξεκινά η πιο σκληρή τιμωρία. Απογοητευμένος απο όλους, ο Eduart έχει μόνο τον εαυτό του. Οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Eduart όμως και η γνωριμία του με ενα Γερμανό γιατρό αλλάζουν το μέσα κόσμο του για πάντα.
Η ταινία γίνεται ενδιαφέρουσα πέρα απο το ότι μιλάει για ένα πραγματικό γεγονός και για ένα ακόμη σημαντικό λόγο. Σαν θεατές δε γνωρίζουμε αν ο Eduart είναι όντως δολοφόνος. Ο μόνος που το γνωρίζει μέχρι τα μέσα της ταινίας είναι ο ίδιος ο ήρωας. Μέσα στην άγνοιά μας λοιπόν συμπαθούμε τον ήρωα για τις δυσκολίες που περνά και συμπάσχουμε με αμείωτο ενδιαφέρον. Η δημιουργός της ταινίας, ως τη στιγμή της αποκάλυψης έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη συμπάθειά μας προς τον χτυπημένο απο τη μοίρα Eduart. Όταν λοιπόν ο ίδιος ο ήρωας παραδέχεται την ενοχή του, τα συναισθήματά μας παραμένουν τα ίδια. Δεν είναι μαγικό; Ο Eduart είναι το ανήθικο στοιχείο της ταινίας που όμως συμπαθούμε τελικά. Είναι ένας άνθρωπος που σκότωσε και η πράξη του αυτή αν και έρχεται σε σύγκρουση με την ηθική των θεατών τον συμπαθούν. Αυτό είναι μια πτυχή του μεγαλείου της τέχνης. Να σκύβεις πάνω σε πλάσματα που στην πραγματική ζωή θα καταδίκαζες σαν ξένο σώμα.
Ο Eduart ένας Ρασκόλνικοφ της εποχής μας "περνά από το έγκλημα στην τιμωρία, τολμώντας να παραδεχθεί την ενοχή του." Και αυτή του η ομολογία, δυναμώνει τη συμπάθειά μας προς το πρόσωπό του. Είναι η ίδια συμπάθεια που τρέφουμε απέναντι στην Άννα Καρένινα ή στην Μπες του "Δαμάζοντας τα Κύμματα". Εδώ ο Eduart, αν και θα τιμωρηθεί για την ομολογία του, έχει κερδίσει τη συνείδησή του και τη μάχη με τον εαυτό του.

Καλή επέτειο! Η πραγματική ελευθερία βρίσκεται μέσα μας. Όσα δεσμά και αν σπάσουμε, όσα σύνορα και αν περάσουμε, όπως και αν μας βλέπουν οι άλλοι, η δική μας αλήθεια είναι μέσα μας. Αν δε φροντίσουμε γι'αυτή τη μέσα μας ισσοροπία, παραμένουμε αιώνια αιχμάλωτοι...

Wasp (2003) / Andrea Arlond

H πρώτη ταινία μικρού μήκους στην οποία αναφέρεται η cinematia είναι η "Σφίγγα".
Στην Αγγλία του σήμερα, μια νεαρή, ανύπαντρη γυναίκα με τέσσερα παιδιά παλεύει να επιβιώσει. Στα όρια της φτώχιας, με άδειο πορτοφόλι και τέκνα που πεινάνε, η Zoe(Nathalie Press) προσπαθεί να είναι καλή μητέρα. Όμως όσο και αν προσπαθεί να φροντίσει τα παιδιά της, η φτώχια της δεν της το επιτρέπει. Συναντά μια ηλιόλουστη μέρα έναν παλιό έρωτα, τον Dave. Του λέει πως τα παιδιά που βλέπει είναι μιας φίλης. Η Zoe δέχεται να βγει ραντεβού με τον Dave αλλά μην έχοντας που να αφήσει τα παιδιά της τα παρατά έξω απο την pub, με τον όρο να μην την ενοχλήσουν. Ο ήλιος χάνεται, νυχτώνει, τα παιδιά παραμένουν στο πεζοδρόμιο, πεινασμένα. Η Zoe με τον Dave συνεχίζουν να διασκεδάζουν. Μια σφίγγα θα κάνει την ανατροπή και η Zoe δεν θα διστάσει να δώσει προτεραιότητα στη μητρότητα, η αλήθεια θα φανερωθεί αλλά το τέλος είναι πολύ "γλυκό"
Βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους.

Vincent as in Van Gogh

Αυτές οι μέρες του Οκτώβρη, όσο γίνονται όλο και πιο μουντές, ένα πρόσωπο έρχεται στο μυαλό μου, ο Βίνσεντ. Διαβάζω για δεύτερη φορά τη βιογραφία του και κοιτάζω για πολοστή φορά τους πίνακές του. Τα έργα του, όσο οικία και αν μου φαίνονται τόσο καινούργια γίνονται όσο τα ξαναβλέπω.
Θαυμάζω τον ζωγράφο αυτό. Θαυμάζω το ταλέντο που όπλισε με πινέλο το χέρι του και την απόφασή του να γίνει ζωγράφος στα 27 του χρόνια. Η πορεία του μου δείχνει ότι "ποτέ δεν είναι αργά". Για εκείνον ήταν μια αναλαμπή, μια αστραπή στο "κουρασμένο" του μυαλό που έφερε καρπούς. Για εμάς, ένας άνθρωπος που μας άφησε μια περιουσία ανεκτίμητη.
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν ότι ο Vincent επιχείρησε να γίνει ιερέας και να ακολουθήσει αποστολές στην Αφρική για να σώσει τους ειδωλολάτρες. Η "εκκλησία" όμως δεν διέκρινε σε αυτόν το ταλέντο του λόγου και τον απέρριψε. Ο Vincent πάλι βρήκε ένα δικό του τρόπο για να μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων.
O Van Gogh έδειχνε πάντα τον θαυμασμό του για τον φίλο του Γκωγκέν αλλά δυστυχώς χωρίς ανταπόκριση. Το 1888 ετοίμασε μάλιστα ένα σπίτι (το "Κίτρινο σπίτι") προκειμένου να συγκατοικήσουν. Ο Γκωγκέν όμως ήταν σκληρός απέναντι στον Βίνσεντ, τόσο σκληρός που διηγούνταν τις κρίσεις του φίλου του σε όσους ήταν πρόθυμοι να ακούσουν.
Παλεύοντας στην ουσία μόνος με την "αρρώστια" του, ο Vincent δε φαντάστηκε ποτέ ότι χρόνια μετά τον θάνατό του άνθρωποι απο όλη τη γη θα θαυμάζουν τις πινελιές του με δέος.
O κινηματογράφος αγκάλιασε τον Vincent και οι ακόλουθες ταινίες είναι μόνο μερικές απο αυτές που έχουν σαν θέμα τον καλλιτέχνη:
Van Gogh (1948)Alain Resnais
Lust for Life (1956)Vincente Minnelli
Vincent & Theo (1990)Robert Altman
Van Gogh (1991)Maurice Pialat
Starry Night (1999) David Abbott
The yellow house (2002)Goran Dukic
The eyes of Van Gogh(2005)Alexander Barnett